Bot gezegd geldt: die woningen voldoen aan alle wetten en normen dus die warmte is úw probleem, niet het onze. In extreme gevallen helpen wij om een oplossing te zoeken. Zo leenden wij mobiele airco’s aan huurders met een lichamelijke beperking, plaatsten we zonweringen en bemiddelen we met de leverancier van aardwarmte (en dus koeling).
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het omgaan met de toenemende warmte voor ons een ingewikkelde uitdaging is. Onze huizen en onze stad zijn niet gebouwd op tropische temperaturen. Ze hebben platte daken en grote ramen op het zuiden. Er is veel donker asfalt en beton dat warmte vasthoudt. Onze huizen hebben geen airco natuurlijk. Er zijn niet altijd voldoende mogelijkheden om een woning ’s nachts, als het koeler is, snel door te luchten. Er is niet altijd een eigen balkon, laat staan een tuin.
De focus bij nieuwbouw en verbetering ligt nu nog vooral op laag energieverbruik, en in Groningen ook nog op aardbevingsbestendigheid. Geïsoleerde woningen warmen minder snel op maar koelen ook langzamer af. In het klimaatakkoord is geen rekening gehouden met de behoefte aan koelte. Wij zullen dat bij onze woningen steeds meer moeten gaan doen. Isolatie die ook de warmte ’s zomers buiten houdt. Verwarmingssystemen die ’s zomers ook kunnen koelen, maar geen energie slurpen. Lichte kleuren die de zon niet absorberen maar weerkaatsen, kleinere ramen, grasdaken, groene tuinen, groene gevels.
Het helpt als niet alleen de woningen groener worden, maar ook de stad als geheel. Meer bomen, gras, parken. Meer blauw ook: meer water in de stad. In Amerika wordt geëxperimenteerd met het wit schilderen van asfalt. Ik las een pleidooi om niet hoger te bouwen dan zes verdiepingen: niet boven de boomgrens. Extreem?
Deze column is ook te lezen in de nieuwste editie van Woonbondtijdschrift Huurpeil. Nijestee-directeur Pieter Bregman is hierin vaste columnist.